محصولات





بتن سخت

بتن دکوراتیو ،استامپی

ملات و ترمیم کننده

الیاف

اپوکسی و پلی یورتان

ماستیک ها و درزگیرها

چسب کاشی و چسب بتن

سیلر مات و براق بتن

آببندکننده بتن نفوذگر و پلیمری

عایق سفید و پوششهای رطوبتی

روان‌کننده بتن و ژل میکروسیلیس

پوشش های نما

چرا دژآب پلیمر



آموزش و اجرای عملی محصولات در محل کارگاه


ارائه راه حل های تخصصی و به روز


ارائه مشاوره حرفه ایی ، پشتیبانی فنی و مهندسی


حضور در محل سایت وبازدید از محل پروژه


تعهد کاری ، تضمین کیفیت و جلب رضایت مشتری

بتن خود متراکم


 

از زمان شروع وکاربرد بتن مسلح در صنعت ساختمان و زیر ساختهای شهری و عمرانی، مشکلات اجرایی ناشی از کاربرد مخلوط‌های خشک موجب گرایش به مخلوط‌های مرطوب تر با روانی بیشتر مخصوصاً در میان مجریان سازه‌های بتنی شده بود، ولی از آنجا که افزایش روانی در گرو استفاده از آب بیشتر در مخلوط بتن بود و از طرفی تأثیر افزایش میزان آب به سیمان بر کاهش مقاومت و دوام بتن شناسایی شده بود، این سؤال برای متخصصان بتن ایجاد شده بود که چگونه می‌توان بدون تأثیر منفی بر خواص بتن در جهت سهولت اجرای سازه‌های بتنی، روانی مخلوط را افزایش داد. با گذشت زمان و پیدایش روان‌کننده‌ها و فوق روان‌کننده‌ها به عنوان نوع جدیدی از افزودنی‌ها، بسیاری از مشکلات اجرایی بتن که ناشی از استفاده از بتن‌های با کیفیت خوب ولی کارایی کم بود از میان برداشته شد. با این حال دست‌یابی به بتن با قابلیت خودمتراکمی بدون افت در مقاومت و دوام بتن و عدم ایجاد انسداد و جداشدگی، سال‌ها به عنوان یک هدف دست نیافتنی برای دست‌اندرکاران صنعت بتن در کشورهای مختلف قلمداد می‌شد. این مسایل باعث توجه محققین به خواص کارایی و رئولوژی بتن گردید. نهایتاً در اوایل دهه هشتاد میلادی به دنبال کاهش نیروی کار ماهر در صنعت ساخت و ساز ژاپن و نیز تراکم نامناسب بتن ناشی از افزایش حجم آرماتورهای مصرفی که باعث کاهش کیفیت کارهای اجرایی انجام گرفته شده بود، این موضوع برای چندین سال مورد بحث و بررسی قرار گرفت تا اینکه نظریهٔ بتن خودمتراکم، بتنی که بتواند تحت وزن خود و بدون نیاز به لرزاندن متراکم شده و تمام زوایای قالب را پر کند، به عنوان راه حلی توسط Okamura در سال ۱۹۸۶ مطرح شد. لازمهٔ تحقیق بر روی بتن خودمتراکم مطالعهٔ عمیق کارایی بتن بود که توسط Ozawa و Maekawa در دانشگاه توکیو صورت گرفت.

 

آزمایش بتن

 

 

نمونه اول بتن خودمتراکم در سال ۱۹۸۸ تکمیل شد و در همین سال این نوع بتن برای اولین بار در کارگاه ساخته شد و نتایج قابل قبولی را از نظر خواص فیزیکی و مکانیکی ارائه داد. تحقیقات در زمینهٔ بتن خودمتراکم در اروپا و آمریکا در مقایسه با ژاپن دیرتر آغاز گردید. لیکن امروزه بتن خودمتراکم هم‌زمان با کشور ژاپن در مراکز دانشگاهی و تحقیقاتی کشورهای اروپایی، کانادا، آمریکا و نیز آسیا موضوع بحث، بررسی و اجرای سازه‌های بتنی است. در پی استفاده گسترده از بتن خودمتراکم در ژاپن، مراکز علمی و پژوهشی در دنیا بر آن شدند تا این تجربیات را به صورت مدون و استاندارد درآورند. می‌توان گفت منسجم‌ترین تلاش در این زمینه توسط مؤسسه اروپایی EFNARC در سال ۲۰۰۲ با انتشار راهنمای بتن خودمتراکم به ثمر نشست. در سال ۲۰۰۵ میلادی نیز این مؤسسه به همراه چهار مؤسسهٔ دیگر تجربیات عملی در بتن خودمتراکم را تحت عنوان «راهنمای اروپایی بتن خودمتراکم، ویژگی‌ها، تولید و استفاده» گردآوری و منتشر نمودند. در ایران نیز آشنایی با این بتن از اوایل دههٔ ۷۰ آغاز شد و با گذشت زمان و پس از انجام مطالعاتی در دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتیکشور، این نوع بتن در چندین پروژهٔ خاص بکار گرفته شد.

 

بتن خود تراکم

 

بتن خودتراکم :

 امروزه بتن به عنوان یک مصالح ساختمانی شناخته شده در سطح جهان کاربرد بسیاری در پروژه های عمرانی دارد .بتن دارای تنوع و دامنه خواص وسیعی است . امروزه ابداع بتن با مواد افزودنی جدید و اصلاح مواد افزودنی بتن قدیمی باعث شده است که این تنوع در خواص روزبه روز افزایش یابد ، نقاط قوت بتن افزایش و نقاط ضعف آن کاهش یابند .یکی از نقاط ضعف بتن های عادی  آن است که این بتن ها دارای سیالیت زیاد نیستند .کمبود سیالیت باعث می شود که بتن درمناطق محدود و مناطقی که دارای تراکم آرماتور باشند به خوبی نفوذ نکرده و بتن پوک یا کرمو اجرا شود.  کرموشدگی بتن :  در حدود سال ۱۹۸۸ در ژاپن برای اولین بار بتنی بوجود آمد که این نقیصه به طور کلی درآن از بین رفته است .این بتن که دارای سیالیت فوق العاده بالا است بتن خود تراکم نام دارد. بتن خود تراکم ، از آخرین دستاوردهای تکنولوژی بتن است . مهم ترین ویژگی این بتن آن است که نیاز به تراکم نداشته و تحت وزن خود در قالب قرار می گیرد .واضح است بتن خود تراکم ، متشکل از بازه گسترده ای از طرح های اختلاط  بتن می باشد که ویژگی های بتن تازه و سخت شده لازم برای کاربری های خاص دارا می باشند. مقاومت بتن خود تراکم معیار اصلی موفقیت این بتن می باشد ولی ویژگی های بتن تازه آن، بسیار گسترده تر از بتن معمولی و متراکم شده توسط لرزاننده ها می باشد.طبق تعریف بارتوس(Bartos)،، بتن خود تراکم بتنی است که تحت وزن خود جاری شده و بدون نیاز به هر نوع لرزاندن، بطور کامل (حتی با وجود میلگردهای متراکم)، قالب ها را پر کرده و همگنی خود را حفظ نماید.  طبق تعریف اوزاوا(Ozawa) بتن خود تراکم باید هر سه خاصیت زیر را داشته باشد:  توانایی پرکنندگی : جاری شدن بتن خود تراکم در تمام فضاهای قالب تحت اثر وزن خود. مقاوم در برابر جداشدگی : شکل و ترکیب یکنواخت خود را در جریان حمل و بتن ریزی حفظ کند. توانایی عبور : امکان عبور از فواصل تنگ بین میلگردها و قالب تحت اثر وزن خود. مهمترین مزایای استفاده از بتن خود تراکم عبارتند از:  کاهش دوره ساخت سازه بتن اطمینان از تراکم بخصوص در مقاطعی که کاربرد لرزاننده دشوار است. پوشش سطحی بتن بهتر جایگیری راحتر دوام بهتر قدرت آزادی بیشتر در طراحی سازمان ساخت بخش های نازک تر به وسیله بتن کاهش آلودگی صدا ناشی از ویبره صرف انرژی کمتر محیط کار امن تر کاهش نیروی انسانی و در نتیجه کاهش هزینه آزمایشات بتن خود تراکم شونده با آزمایش های بتن عادی متفاوت می باشند . تفاوت عمده این آزمایش ها مربوط به حالت تر بتن است . برای تعیین ویژگی های بتن خود متراکم آزمایش های زیر ارائه شده اند .  آزمایش جریان اسلامپ برای سنجش تراکم :  توسط آیین نامه( ASTM C143- 90 (JSCE مورد تأیید قرار گرفته است. این آزمایش توسط انجمن مهندسان عمران ژاپن انجام شده است و برای سنجش میزان تغییر شکل پذیری بتن تحت اثر وزن خود و میزان غلبه بر اصطکاک داخلی بکار می رود .برای انجام این آزمایش از مخروط ” Deformability تحت عنوان آزمایش تغییر شکل پذیری یا اسلامپ که برای بتن معمولی کاربرد دارد ،استفاده می شود . با این تفاوت که بعد از برداشتن مخروط،مقداراسلامپ برابر است بامتوسط قطربتن پخش شده درطی دوبار تکرار آزمایش. جمعی از محققان معتقدند که برای سنجش بهتر اسلامپ در بتن خود تراکم باید از تعدادی میله در اطراف مخروط اسلامپ استفاده شود. (Self Compactability) اگر ارتفاع بتن در طرف دوم لوله بیش از ۳۰۰ میلی مترباشد ، بتن خود تراکم محسوب می گردد . از این آزمایش برای سنجش میزان خود متراکم شوندگی استفاده می شود  آزمایش لزجت:  در بتن خود تراکم از این آزمایش برای تعیین لزجت بتن ،سنجش توانایی تغییر مسیر در ذرات سنگدانه و ملات و همچنین توانایی پخش شدن آنها در مناطق محدود بدون جداشدگی سنگدانه ها،استفاده می شود .  آزمایش ظرفیت پراکندگی:  بتن خود تراکم  از طریق قیف در جعبه ریخته می شود تا ارتفاع بتن به ۲۲۰ میلی متر برسد.هنگامی که جریان بتن ازورودی قطع شود،مساحت ناحیه ای که بتن درداخل میله ها عبور نموده است ( Filling Abiity ) با استفاده از رابطه مقدارظرفیت پرکنندگی محاسبه می گردد .این آزمایش به نام آزمایش قابلیت پرکنندگی نیز خوانده می شود.  آزمایش نشست سطحی:  بتن خود تراکم  از یک لوله به قطر ۲۰۰ میلی متر و ارتفاع ۸۰۰ میلی مترعبور داده  می شود و لوله تاارتفاع ۷۰۰ میلی متربدون هرگونه تراکم پرمی شود .سپس یک صفحه پلکسی گلاس به ضخامت ۳ و قطر ۱۵۰ میلی متر که سه پیچ به طول ۷۵ میلی متردر قسمت زیر آن قراردارد،روی بتن قرار می گیرد.سپس یک ابزارسنجش تغییر مکان روی صفحه قرارمی گیرد و نشست بتن را تا زمان سخت شدن به طور خود کار ثبت می کند .برای آنکه دقت آزمایش به حداکثر برسد باید ازنشت آب ازطریق اتصالات لوله جلوگیری گردد.این آزمایش برای تعیین مقدار نشست بتن تر تا زمان خشک شدن استفاده می شود.

 

 

آزمایش بتن خود تراکم

مزایای بتن خودمتراکم

کاربرد صحیح بتن خودمتراکم می‌تواند تأثیرات مثبت فراوانی بر روند ساخت سازه‌های بتنی داشته باشد. «افزایش بهره‌وری» یکی از موارد مهمی است که با استفاده از بتن خودمتراکم می‌توان به آن دست پیدا کرد. باید توجه داشت که در کنار تلاش برای کاهش هزینه‌ها، افزایش بهره‌وری در امر بتن ریزی نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این مسئله برای تمام رده‌های کاربرد، از پروژه‌های معمولی تا پیچیده‌ترین سازه‌ها، صادق است. مسئله بتن ریزی و تراکم در قسمت‌هایی از سازه که در آن‌ها بتن با مقاومت متوسط و مخصوصاً بتن پرمقاومت استفاده می‌شود، دارای اهمیت بیشتری است. به‌عنوان نمونه در اجزایی مانند دیوار برشی و ستون که معمولاً دارای تراکم زیاد آرماتور و ابعاد کوچک مقطع بتن ریزی می‌باشند، تراکم ناکافی ناشی از فاصلهٔ کم آرماتورها می‌تواند منجر به پیدایش نقاط ضعف در عضو بتنی شود. حذف کامل عملیات تراکم با به‌کارگیری بتن خودمتراکم، باعث افزایش سرعت کار و کاهش هزینه‌ها می‌شود که نتیجهٔ آن افزایش بهره‌وری است. افزایش سرعت بتن ریزی نه تنها از منظر کاهش هزینه‌ها، بلکه از بُعد کاهش کل زمان ساخت حائز اهمیت است. بر این اساس، به‌کارگیری بتن خودمتراکم می‌تواند از طریق کاهش هزینه‌ها و افزایش بهره‌وری نقش کلیدی در ارتقای جایگاه صنعت بتن در عرصهٔ ساخت‌وساز داشته باشد. استفاده از بتن خودمتراکم افزایش بهره‌وری را در حمل‌ونقل و بتن‌ریزی، علاوه بر فرایند تراکم، ممکن می‌سازد. رفتار شبه مایعِ بتن خودمتراکم تازه سبب می‌شود بتوان روش‌های جدیدی را برای پمپ کردن بتن و هدایت آن به درون قالب بکار گرفت؛ مسئله‌ای که باعث پیدایشروش‌های نوین بتن ریزی شده‌است که نمونه‌های موفقی از به‌کارگیری آن‌ها در کشور ژاپن موجود است. با حذف نیاز به تراکم خارجی و وجود قابلیت جریان، درجهٔ بالاتری از اتوماسیون و صنعتی‌سازی در ساخت سازه‌های بتنی دست یافتنی است. این مسئله منجر به تحول سامانه‌های تولید (مخصوصاً در صنعت پیش ساختگی) و در نهایت افزایش بیش از پیش بهره‌وری در روند ساخت‌وساز می‌گردد. «افزایش همگنی» یکی دیگر از مزایای مهم استفاده از بتن خودمتراکم می‌باشد. در واقع یکی از نگرانی‌های اصلی که موجب پیدایش بتن خودمتراکم شد، کاهش دوام بتن به دلیل ناهمگنی اعضای بتنی بود. در بسیاری از سازه‌ها نیاز به بهبود عملکرد سازه‌ای و متعاقباً افزایش حجم آرماتور مصرفی در بتن، باعث ایجاد مشکلاتی در روند عملیات بتن‌ریزی و تراکم می‌شود که نتیجهٔ امر، تراکم ناکافی و ناهمگنی بتن خواهد بود. حتی در سازه‌های معمولی و در حجم کم آرماتور نیز استفاده از نیروی انسانی آموزش ندیده و عدم اعمال نظارت دقیق بر روند تراکم بتن باعث بروز این مشکلات می‌شود؛ بنابراین بهبود کیفیت عضو بتنی با تراکم زیاد آرماتور از طریق به‌کارگیری بتنی که خود انجام عملیات تراکم را تضمین نماید و با برخورداری از خصوصیت «پایداری» همگنی را در قسمت‌های مختلف فراهم کند، یک هدف مهم از تولید و به‌کارگیری بتن خودمتراکم می‌باشد. علاوه بر موارد مطرح شده، بتن خودمتراکم مزایای دیگری را نیز در اختیار سازندگان قرار می‌دهد. به‌طور خلاصه موارد زیر را می‌توان به‌عنوان مزایای اصلی استفاده از این نوع بتن ذکر نمود:

  1. افزایش سرعت اجرای سازه‌های بتنی و تسریع پیشرفت کار
  2. بهبود کیفیت ساخت - به دلیل اطمینان از تراکم کافی در مناطق با تراکم زیاد آرماتور
  3. کاهش آلودگی صوتی و توجه بیشتر به مسائل ایمنی و زیست‌محیطی در محیط کار- با توجه به حجم زیاد صدا ناشی از عملیات تراکم حین بتن‌ریزی و نیز در نظر گرفتن خطر ابتلای کارگران به سندروم انگشت سفید
  4. صرفه جویی اقتصادی- علی‌رغم هزینهٔ بیشتر مواد و مصالح مورد استفاده برای ساخت بتن خودمتراکم، در بسیاری موارد در نتیجهٔ کاهش هزینه‌های تجهیزات و نیروی انسانی از قبیل عوامل تراکم، نظارت و غیره، استفاده از بتن خودمتراکم سبب کاهش مجموع هزینه‌ها می‌شود
  5. کمک به معماری سازه با توجه به شکل‌پذیری بیشتر- با توجه به روانی فوق‌العادهٔ بتن خودمتراکم انواع قالب متنوع‌تری را می‌توان برای بتن‌ریزی استفاده و اجزای معماری گسترده‌تری را با توجه به مسائل زیباشناختی اجرا نمود
  6. بهبود دوام بتن در نتیجهٔ تراکم بهتر بتن تازه
  7. آزادی بیشتر در طراحی سازه- به دلیل میسر شدن اجرای سازه‌های بتنی ظریف و سنگین و انتخاب مقاطع کوچک با آرماتورهای انبوه
  8. سطح تمام‌شدهٔ بهتر و ارتقای کیفیت محصول نهایی
  9. کمک به توسعهٔ صنعت پیش ساختگی قطعات بتنی
  10. افزایش ایمنی در کارگاه- استفاده از بتن خودمتراکم به میزان زیادی خستگی و تنش‌های فیزیکی کارگران را کاهش می‌دهد و با پایین آوردن احتمال خطرات و صدمات فیزیکی، ایمنی کارگاه را افزایش می‌دهد

قابل ذکر است که همانند هر پدیدهٔ دیگر، استفاده از بتن خودمتراکم نیز می‌تواند دشواری‌ها و معایبی داشته باشد. افزایش هزینهٔ مصالح، حساسیت زیاد در برابر تغییرات ویژگی‌های مواد و مصالح، نیاز به کنترل دقیق بتن در حالت تازه، افزایش هزینهٔ قالب بندی به دلیل فشار احتمالی بالاتر وارده و نیاز به مهارت زیاد برای تهیه و کنترل مخلوط‌های بتنی از مواردی هستند که باعث می‌گردد کاربرد بتن خودمتراکم در هر پروژه‌ای توصیه نشود. تجزیه‌وتحلیل مسائل اجرایی و اقتصادی، درک درست شرایط خاص هر پروژه و در نهایت قضاوت مهندسی صحیح می‌تواند منجر به استفادهٔ بجا از این نوع بتن و بهره‌مندی از مزایای آن گردد.

 

ویبره کردن بتن

 

تراکم بتن – ویبره کردن بتن :

 

از جمله مواردی که هنگام بتن ریزی بایستی به آن توجه کرد،تراکم مناسب بتن ریخته شده می باشد.نحوه تراکم بتن رابطه مستقیمی با نحوه بتن ریزی دارد. متاسفانه در کشور ما متراکم کردن بتن بوسیله لرزاندن در بعضی مواقع به هیج وجه بطور صحیح انجام نمی شود.

متراکم کردن بتن :

متراکم کردن بتن به معنای فشرده سازی بتن تازه می باشد به نحوی که در اطراف قالب ها و میلگردها دقیقا شکل گرفته و دور آن ها را بپوشاند. همچنین هوای محبوس را به میزان زیادی از بتن خارج کرده و از کرمو شدن داخل و سطوح بتن جلوگیری نماید، و ذرات جامد را به یکدیگر نزدیک کند.

عمل خارج کردن هوای بتن و نزدیک کردن ذرات جامد به هم را با لرزاندن (ویبره کردن) بتن بوسیله لرزاننده (ویبراتور) انجام می دهند و نتیجه آن خارج کردن هوای محبوس نا خواسته تا حدود ۱/۵ % و کمتر می باشد. در این حالت مقدار هوای محبوس شده متناسب با کارآیی بتن است.

روش تراکم باید به گونه ای اتخاذ و اجرا شود که از جداشدگی اجزا به هر صورت جلوگیری شود. به ویژه آنکه عموما جداشدگی اجزا قابل رؤیت نیست و لذا باید روش های صحیح و غلط را دقیقا شناخت و در اجرا از این شناخت استفاده کرد.

 

حباب  و ترک در بتن

 

 

در صورتی که عمل تراکم بتن به خوبی انجام نشود احتمال موارد زیر وجود دارد:

  1. حباب هوا تماس بین بتن و میلگرد را کاهش می دهد و با ایجاد پیوستگی کمتر، مقاومت بتن کم می شود.
  2. افزایش نفوذ پذیری.
  3. حباب هوا باعث ایجاد ترک در رویه بتنی می گردد.

انواع کلی روش های تراکم بتن :

1.دستی

  • میله کوبی
  • وزنه کوبی بر روی بتن
  • بیل زنی

2.ماشینی (مکانیکی)

  • دستگاه های مبتنی بر نیروی گریز از مرکز
  • دستگاه های با کوبنده موتوری
  • میزهای سقوط کننده
  • دستگاه های لرزاننده یا ویبراتورها
  • ویبراتورهای درونی
  • ویبراتورهای بیرونی(ویبره های قالب،ویبراتورهای سطحی،میزهای لرزان)

عوامل موثر بر انتخاب روش تراکم بتن :

  • روانی بتن
  • میزان آرماتورها، فاصله بین آنها، و تراکم آنها
  • پیچیدگی قالب بندی و شکل هندسی عضو یا اعضا
  • حجم بتن ریزی
  • نوع بتن
  • نوع روش انتقال و جای دادن بتن (نظیر استفاده از پمپ بتن)

 

 

                                                                                                                                                                          دپارتمان فنی مهندسی دژآب پلیمر